imdaaat

midem kötüymüş benim!!!! çok kötüymüş hem de...
bugün sınavım vardı giremedim.. ertelettik, hoca sağolsun, ben hastayım diye erteledi... dün tüm gece akşam içtiğim kahveyi mide çeperlerimde hissedince sabah kalkar kalkmaz doktora gittim... mediko'ya.. doktor dedi ki "ben senin için bu durumda bi şey yapamam, senin acilen gastroenterolojiye ghitmen gerek"... korktum... beni rahatlatacak bi ilaç verdi..
çok sıcaktı hava, taksiye bindim.. önümüzdeki araç mamaktaki mahkumları sincana götürüyordu.. yeni ceza evi yapmışlar oraya, taksici amca anlattı.." iyi mi oldu sence abi?" dedim, "iyi oldu tabi, şehrin göbeğinde hapishane olmuyodu" dedi.. "burası kapalı ceza eviydi di mi abi?" "tabi kapalıydı, orası baya genişmiş, açık, kapalı, tek kişilik oda, iki kişilik oda, bi sürü imkan varmış" dedi... ne bileyim, belki henüz büyümediğimden bana pek de tercih edilebilecek bir şey gibi gelmedi mahkumların illa şehrin dışında olması.. alan genişliği belki neden olabilir... ama neden dışlanıyor.. onları biz yaratmadık mı? ne bileyim?... daha kötü olmaz mı daha çok dışarı itince... bunları düşündüm...hacettepeye vardık.. gastroenteroloji D katındaymış, yani böyle D yazınca pozitif bir şey gibi gözükse de aslında zeminin 5 kat aşağısı oluyormuş.. ben inerken ha bire morgun kaçıncı katta olduğunu kestirmeye çalıştım.. nedense bir yerde aklımda -7 kalmış.. nerden attıysam..
indim... biraz soğukça.. tavan çok basık.. nem var...daha serin.. tamam dedim, b.ku yedik, morgun üstündeyiz.. sanki bi üstünde olanları alıp morga götürüyolarmış gibi saçma sapan bi korku işte..(hangi korku mantıklıdır ki?) bulmaya çalışıyorum bölümü bulamaıyorum, hayli panik içerisindeyim zaten ve kat çok ürkütücü, bi odanın yanından geçtim; "otopsi odası" yanında bi kapı daha; "morg"! ne güzel di mi?
bölümü zar zor bulabildikten sonra öğrendim ki eylül'e dek boş randevu günü yokmuş.. sonra doktorla görüşebileceğimi, durumum acilse daha erkene gün verebileceklerini söylediler... konuştuk özgür bey'le.. kimsin , necisin falan sorularıyla beni rahatlattı öncelikle.. zaten geçici yerleriymiş, taşınacaklarmış yakında, "iyi ki..." dedim "hiç iç açıcı bi yer değilmiş burası" beni dinledikten sonra sana hemen mutlaka en geç 10-15 güne randevu versinler dedi.. ben de paralı muayene sandım erken olunca.. değilmiş oysa... sevindim ilgileri için...
eve geldim, herkese anlattım..
hala kötü midem.. belki de sadece stres kaynaklı.. bilmiyorum, bakacağız bakalım.. hiçbir şey yemek istemiyorum... yiyemiyorum...
hastayım beeeeennnn... ve benim bunu umursamamam gerek daha kötü olmamak için...