Yalnız Uyuyanlar İçin-Cemil Kavukçu

Parantezler'den...

"...
bir zamanlar sevdiğim, şimdi üzerime kapanan ağır bir yazgı, müthiş bir ağırlık.

Günler önce bir kağıt parçasına yazdığım alıntıyı anımsıyorum: "Bir noktadan sonra artık geri dönüş yoktur. İşte varılması gereken yer o noktadır." Ama gökyüzünde Büyük Ayı solgun ve hüzün verici. Islık sesi ne kadar uzakta. Eski bir şarkının sözlerini anımsıyorum birden: "Sensiz ellerim üşür/içerime kar yağar"
....

Parantezlerimin nasıl da çoğalıp bütün yaşamımı kapladığını hiç anlayamadım. Düş diye anımsadıklarım hep yarım kalan işlerim; raflarda kitaplarım, dolaplarda tozlu, hiç bitirilmemiş "Anlatmalarım"... içki bardaklarımdan başka her şey yarım... Bir şeyler tamamlanınca ben yok olacaktım sanki... Korktum, biliyor musun? Korktum. Yapayalnızım... Kimseler yok... Ama ben, özellikle böyle yalnızken, bütün gökyüzünü, yeryüzünü ve insanları hücrelerimde duyuyorum.
İşte böyle yavan ve desteksiz coşkularımı sürdürebilirim. "Başlıyorum". Sözcükler bütün çıplaklığıyla ağzımdan kuru çığlıklar gibi kaçıverirlerse; eski günlerin cıvıltılı resimlerineanlık dönüşler gibi, biraz gençlik gibi... Maskemi çıkardığımda utanmaz bir yüzle karşılaşırsan, her şey için bağışla beni.
...
Yarın gidiyorum. Son kez balkondayım. Yudum yudum kanyak içiyorum. Şimdi burada olsaydın, sana duvarın üstündeki kedi heykelini gösterirdim. Coşkuyla gülen yüzünü net olarak görebiliyorum. Eski yüzün bu , bir zamanlar sevdiğim yüzün..
...
Elini uzat, dedin.
Uzattım.
Daha güçlü olabilseydik, dedin.
Keşke, dedim.
Yeni bir parantez açıyor ve şöyle düşünüyorum: Alıştığım bir boşluk vardı, şimdi ondan kurtulmak istiyorum. O boşluğu benimseyene kadar nasıl acı çektiğimi biliyor musun? Düşlediğim hesaplaşmayı hep erteledim. Ne çok korkularım vardı, ne anlamsız açmazlarım.
...."