name :)

bu duygu da zamanla ölecek mi?
tüm heyecan ve sonsuzluklar gibi... ışıklar boyunca yol aldıkça, uzaklaştıkça, içimde her şey tertemizmiş, hiçbir şey onarılmayacak derecede kırılmamış gibi...öyle keskin bir huzur...
tam bunları yazarken bizim şarkımız çıktı..
" ben gidersem ruhum sen kal dünyada..."
sonra da
"zar olsan da kaybolsan bir sevdada istemem benim gibi acı çekme..."
çekme..
insan hüzünler olmasın istiyor, karşılığı olmayacak bir istek işte.. dersen ki insanlar ölürken reva mıdır, derim ki küçük bir "a d ı m " la başlar belki...

GİTMEK şairler ve yazarlar tarafından önerilmeyen bir kaçışşş olarak görülse de tebdil-i mekanda hayır var galiba... insan bedeniyle birlikte ruhunu da gezdiriyor ferahlatıyor sanki..

ilk kez bu şehirde birini bırakmadan gidiyor olmak çok güzel.. yüreğinin bir tarafı arkanda kalmadan tamamen gidiyorsun işte. küçücük dünyada küçücük nokta olan sen, senden de küçücük kedinle bir yerlere gidiyorsun, kocaman dünyalar kadar mutlu oluyorsun...

öyle çok şey geçiyor ki kafamdan hızla.. çoğu kaleme değmeden unutuluyor.. sonra bu yazı yayımlanır, bulunur diye sansürleniyor falan...

.....

şu an yolculuk yeni bir yaşama başlıyormuşum duygusu yarattı bende.. tüm ağırlıklar gitmiş gibi oldu birden.. senin bana el sallarkenki gülen gözlerinden başlayan bir yaşam...

....