sokak çocukları, lübnan, sivil(?) toplum üzerine..

geçen gün okula gitmiş çıkış işlemleriyle uğraşıyordum, çıkınca da bizimkilere yiyecek bir şeyler aldım eve dönüyordum.. bir çocuk geldi.."abla nolur biraz para ver", "abla lütfen, açım abla"....

ne yapacağımı bilemedim.. ellerimi, yüzümü, gözlerimi saklamak istedim..."aç mı gerçekten?", "ya gidip kötü bir şey yaparsa?", "para verdiğimizden burda değil mi?", "ya açsa?".. soruları gezinirken beynimde ben ilerledim.. vermedim para.. o da başkasına gitti...
ankara'da her gün karşılaştığımız şeyler.. her şehirde her gün karşılaşılan bir yaşam biçimi.. ve sosyolojik problem..ama sanırım biz daha geniş çerçeveden bakmak yerine bunları bireysel problemler olarak görüyoruz...

o gün çok kızdım ben kendime... bu haksız bir yargılama değil, geç kalınmış bir yargılamaydı...
çünkü ben yaşıma baktığımda, çocuk değilim, yetişkin denilebilecek yaştayım, öyleymişçesine yaşıyorum, ya da yaşadığımı sanıyorum..
etrafımda olan bitenlere nasıl bu kadar kayıtsız kalabiliyorum... dışarı çıkmadan her şeyi pencereden izleyip, kaderciliğe inanmadığımı düşünürken nasıl her şeyi akışına bırakıyorum?

biz neden böyleyiz? o an para verseydim belki de vicdani bir rahatlama yaşayacaktım, ara sıra olduğu gibi, ama yaptığım bir çözüm olacak mıydı, yaptığımın iyi bir şey olmadığını, çözüm olmadığını göremeyecek kadar meşgul muyum ben sadece kendimle?para verip, ya da vermeyip bir şekilde yoluma devam edecek, yaptığım şeyle tatmin olarak ya da olmayarak yaşama devam edecek kadar umursamaz mıyım?
evet üzülüyorum, gördüğümde vicdanım sızlıyor, ben şu sıralar televizyonu açtıkça, gazeteleri okudukça da gerçekten, gerçekten kötü oluyorum..

ama bu öyle hassas bir denge ki, vicdanım hakikaten rahatsız olsa ben çözüm bulmakla uğraşmaz mıyım, günü kurtarmak yerine...
dün ben gerçekten ilk kez düşündüm, ne yapılabilir diye, birileri bir şeyler yapıyor mu diye, gerçekten ne yapılabilir diye..
sonra yine korktum, boyum ve yaşım küçük geldi.. yani öyle düşünmeyi seçtim...zihnimin köşesinde bir takım sayıklamalar belirdi sadece.. sabancı üniversitesinde bir şey vardı, neydi ki, sosyal dayanışma??...

lübnan konusunda da öyle değil mi işte? bugünkü gazetelerde yazıyordu, hiyam'daki birleşmiş milletler gözlemevini vurmuşlar ve açıklama "savaşta böyle şeylerin olabileceği" imiş.. sen savaşı nasıl meşrulaştırabiliyorsun ki insanların ölmesini savaşta olabilen şeyler olarak görebiliyorsun?adeta sen yapmamışsın da, bu başlarına gelen bir şeymiş gibi..yaşamın akışında olan şeyler gibi...

biz ne yapıyoruz, gerçekten kızıyor, gerçekten ahkam kesiyor (bkz. bir üst paragraf) ama bir şey yapmıyoruz.. yemek saatiyle kesişen haber bültenlerini çerez gibi tüketiyoruz...ne yapılabilir, onu bile bilmiyoruz... hepimiz bir şeylerin başımıza gelmesini bekliyoruz.. ya da dünyayı başkalrının değiştirmesini...
bu provoke edici yazının ardından vicdanınızı rahatlatmak istiyorsanız:

http://www.petitiononline.com/ED130972/petition.html